Daar was het dan. Corona. Uit het niets werd ons leven stil gegooid. Niet meer naar het terras, school of bioscoop. Het was er even niet. Dit alles staat misschien nog in schril contrast met de situatie in de ouderenzorg als gevolg van corona. Van de een op de andere dag konden wij onze opa’s, oma’s en andere geliefden in verzorgingstehuizen niet meer bezoeken. Het vaste ritueel voor velen viel weg.

Voor velen sloeg de machteloosheid al snel toe. Hoe zorg ik ervoor dat mijn geliefde zich niet eenzaam gaat voelen? Beeldbellen via de telefoon werd al snel als oplossing geboden maar iedereen wist dat dit geen oplossing was. Het contact is er niet, je kan elkaar niet aanraken of vastpakken. Als iemand lijdt aan dementie begrijpt diegene vaak zelfs niet dat ze tegen jou praten via een schermpje. Wat kan nog meer een oplossing zijn? Voor het verzorgingstehuis staan zodat je elkaar toch kunt zien, werd ook geprobeerd. Hier speelde hetzelfde probleem: geen echt contact.

Dit gebrek aan contact zorgt al snel voor problemen. Eenzaamheid lijkt ziektes als dementie alleen maar te verergeren en deze coronacrisis zorgt ervoor dat de situatie voor velen verder verslechterd door de eenzaamheid. De ouderen in verzorgingstehuizen voelen zich alleen. Zij willen niets liever dan hun geliefden in de armen sluiten. De regering probeert zoveel mogelijk mensenlevens te redden. Dat is op zich een nobel streven. Het probleem is echter dat deze mensen in verzorgingstehuizen al in de laatste fase van hun leven zitten. Wat zij nu nodig hebben is contact met familie, geliefden en andere naasten. Zij moeten, in deze laatste fase, volop kunnen genieten van de liefde die wij ze te bieden hebben. Laten wij er met zijn allen voor zorgen dat dit ook mogelijk is.

Deze column is eerder (3 juni 2020) als bestuurscolumn verschenen bij CDJA Noord-Holland.

Authors

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *